RANJENA LAVICA....

Nocas sva stremim,k'o ruza na vetru,
dok u tvome oku trazim zracak mali,
jer najmanji dodir tog pogleda dragog,
moje srce snazi,moju dusu gali...

Sa strepnjom trazim,plam u oku milom,
a ti krades oci i gasis mi zelje,
uskracujes mi pogled-obasjan toplinom!
Nocas mi u srcu umire veselje....

Otvaram ti srce i jato mi krene,
sa drhtavih usana lavica zacvili....
Povredjena slomljena i ne biram reci
sa bolom i zebnjom opirem se sili...

K'o kosava zavijam,kidam sve pred sobom,
dok u meni topot konja odzvanjava,
iz ranjene lavice,jecaj noc prelomi,
a u dusi mi besni kosava prava...

Ne, nemam razuma da trezveno mislim,
ni da kraj sagledam smirene pameti!?
Jer zena se daje dusom,vrelim srcem,
dok joj razum cesto sa zvezdama leti...

Povratih na casak zrno dostojanstva,
okrenuta ledja- rekose ti"idi"!!!
Kosava te sledila u gluvoj noci,
lik slomljene zene,sve manje se vidi.....